Home / Ciekawostki / Nowożytne letnie igrzyska olimpijskie przenoszą się od 1896 roku (Ateny).

Nowożytne letnie igrzyska olimpijskie przenoszą się od 1896 roku (Ateny).

Nowożytne letnie igrzyska olimpijskie przenoszą się od 1896 roku (Ateny). Nowożytne igrzyska olimpijskie nawiązują do kulturze starożytnych igrzysk greckich.

Przez większość sportowców igrzyska olimpijskie są stosowane jak najważniejsze zawody sportowe, a złoty medal olimpijski, jako najistotniejsze trofeum; elementem są tu tenisiści, kolarze i piłkarze, ale międzynarodowe federacje tych sportów starają się podnieść rangę konkursów olimpijskich.

Po roku 393 n.e., jak to rozegrano ostatnie Igrzyska ery starożytnej, myśl o greckim wychowaniu zamarła. Wrócono do niego w momencie odrodzenia – informacji o igrzyskach olimpijskich dostają się w pismach takich kompozytorów jak Matteo Palmieri, Hans Sachs i Thomas Kyd.

W 1833 r. w Szwecji powstało Towarzystwo Olimpijskie. Z myśli tej formy rok później stworzono dla upamiętnienia starożytnych igrzysk greckich tzw. Igrzyska Skandynawskie. Pierwsza Olimpiada tego modelu zrobiła się 14 lipca 1834 r. w Ramlösa w Szwecji. W katalogu przewidziano biegi, skoki wzwyż, o tyczce i przez żywego konia, zapasy, ćwiczenia zręcznościowe, wspinanie się po sylwetki i maszcie. Drugie i te Igrzyska Skandynawskie odbyły się 2 lata później.

Ideę wskrzeszenia starożytnych Igrzysk jako pierwszy zaproponował grecki filantrop i weteran walk z Turkami, Evangelos Zappas w 1833 r. Dzięki jego hojności, od 1859 r. co 4 lata planowały się odbywać „olimpijskie zawody gimnastyczne”. Trafiło do rozegrania trzech Igrzysk – w 1859, 1870 i 1875 r. Stanowiły wtedy zawody narodowe, w których startowali wyłącznie Grecy. W ostatnim jedynym okresie stały prace wykopaliskowe w Olimpii. Nasilała się fascynacja antyczną kulturą, co zaowocowało w sytuacji formułowania idei wskrzeszenia Igrzysk. Jako doskonały pomysł odnowienia starożytnej rywalizacji sportowej z udziałem zawodników z wszelkiego świata wymagał w 1888 r. Francuz Pascal Grousset. Powstała w ten rozwiązanie koncepcja, której orędownikiem był się francuski baron Pierre de Coubertin. Z jego dominacje w czerwcu 1894 r. zwołano w Paryżu Międzynarodowy Kongres dla Wskrzeszenia Igrzysk Olimpijskich z udziałem 79 delegatów i 2000 zaproszonych gości. 23 czerwca 1894 r. powołano do utrzymania Igrzyska Olimpijskie ery nowożytnej. Dla kontroli wzrostu I Igrzysk Olimpijskich, które pierwotnie były przenosić się co 2 lata, powołano Międzynarodowy Komitet Olimpijski , w sklep którego weszło piętnastu przedstawicieli dwunastu krajów biorących udział w posiedzeniu Kongresu. Pierwszym prezesem MKOl został wybrany Grek Demetrius Vikelas, który szukałem, by pierwsza Olimpiada odbyła się w 1896 r. w Atenach, i nie, kiedy więc początkowo zakładano, w 1900 r. w Paryżu. Komitet pozytywnie rozpatrzył jego postulaty. Początkowo prezesem MKOl traktował być obywatel kraju, którego miasto jest organizatorem Igrzysk. A jak przed Igrzyskami w Paryżu w 1900 r. wybrano barona de Coubertin, zmieniono ten zapis. Francuz był prezesem MKOl aż do 1925 r.

Flaga olimpijska Najbardziej częsty ze całych symboli olimpijskich, flaga olimpijska odzwierciedla ideały Pierre de Coubertin – twórcy nowożytnych igrzysk. Pięć różnokolorowych przecinających się kół symbolizuje zarazem różnorodność, jak również jedność ludzi zamieszkujących Ziemię. Poszczególne kolory symbolizują kontynenty: niebieski – Europę, czarny – Afrykę, czerwony – Amerykę, żółty – Azję i zielony – Australię. Dodatkowo kolory te stały dobrane tak, by wszystek spośród nich pojawiał się choć raz na pewnej fladze państwowej. Flaga olimpijska wciągana jest na maszt podczas ceremonii otwarcia igrzysk. Koła oznaczają też 5 dyscyplin sportowych w starożytności.

Oficjalnym mottem igrzysk jest łacińskie zdanie: Citius Altius Fortius, czyli Szybciej, Wyżej, Mocniej. Innym znanym cytatem opisującym olimpiadę jest danie: Najważniejszą pracą w igrzyskach olimpijskich istnieje nie zwyciężyć, ale dostać w nich udział, także gdy w trwaniu nie jest istotne triumfować, ale zmagać się z systemem. 

Biegacz niosący pochodnię olimpijską (2002) Ogień olimpijski wzniecany jest zbyt pomocą skupionych promieni słonecznych w ruinach świątyni Olimpii. Stamtąd sztafeta olimpijska przekazuje pochodnię olimpijską kolejnym biegaczom. Tradycja zapalania ognia sięga Igrzysk z 1928, natomiast jego przebywania w sztafecie – 1936. Na cel ogień noszony w pochodni podchodzi do miasta-gospodarza igrzysk. Tu w trakcie ceremonii otwarcia zapalany jest znicz olimpijski, który płonie przez cały okres trwania zawodów. 

Przed Igrzyskami w Pekinie w 2008 r. sztafecie olimpijskiej we każdych miastach towarzyszyły liczne protesty przeciwników chińskiej polityki wobec Tybetu i Darfuru. Uczestnicy tych protestów starali się zakłócić bieg sztafety oraz zgasić płomień olimpijski. 

Tradycyjnie igrzyska otwiera będąca kilka godzin ceremonia otwarcia, jakiej projektem jest m.in. zaprezentowanie miasta i państwa, w jakim realizują się igrzyska. Stałym faktem tej imprezie jest defilada państw biorących wkład w urzędach. W defiladzie maszerują zawodnicy oraz działacze sportowi z konkretnego regionu. Wszystkie z państw wyznacza jednego sportowca do niesienia flagi. Sportowcy idą na stadion według alfabetu języka używanego w państwie które jest igrzyska. Z pomoce na szacunek dla ojczyzny igrzysk defiladę otwiera Grecja, a kończy gospodarz. Po wejściu całych krajów na stadion olimpijski głowa państwa organizującego zawody lub przewodniczący MKOl dokonuje oficjalnego otwarcia igrzysk, wypowiadając formułę: Igrzyska Olimpijskie w … uznaję za wysokie. Później, w trakcie odgrywania hymnu olimpijskiego, na maszt wciągana jest flaga olimpijska, którą podają na arenę wybitne osobistości. Przedostatni biegacz sztafety olimpijskiej wchodzi na stadion niosąc ogień olimpijski. Nadaje go jedynemu biegaczowi sztafety, zazwyczaj z będącego igrzyska kraju, który zapala znicz olimpijski. Często pomijane są gołębice – symbol pokoju. Na cel wszyscy flagowi przejmują się w towarzystwie, i sam wybrany zawodnik i sam wybrany sędzia składają, w imieniu wszystkich zawodników i sędziów, przysięgę olimpijską. Elementem ceremonii otwarcia istnieje również wniesienie oraz wciągnięcie na maszt flagi państwa organizującego zawody, podczas wciągania flagi przedstawia się hymn. Jest także określony kolej na przemówienia Przewodniczącego Komitetu Organizacyjnego dane igrzyska oraz przewodniczącego MKOl. 

W połowie artystycznej ceremonii zamknięcia oprócz spektaklu dokonanego przez zarządza swoją prezentację jest również miasto następnych igrzysk. Sportowcy wchodzący na stadion nie są już podzieleni wedle państw, a całe flagi państw uczestniczących w „festiwalu sportów” są niesione razem. Podczas ceremonii zamknięcia udaje się hymny oraz umieszcza na maszt 3 flagi: państwa obecnie goszczącego igrzyska, przyszłego gospodarza oraz Grecji. Nowym stylem jest ceremonia dekoracji zwycięzców ostatniej konkurencji: w sukcesu LIO maratonu, a podczas ZIO biegu narciarskiego na 50 km. Przemawiają ponownie Przewodniczący Komitetu Organizacyjnego oraz Zarządzający MKOl. Przewodniczący MKOl wypowiada formułę: Igrzyska Olimpijskie w … uważam za zamknięte, oraz „wzywa młodzież całego świata do stawienia się za 4 lata w mieście przyszłych igrzysk”, po czym opuszcza się flagę olimpijską oraz gasi znicz. Stałym czynnikiem jest także przekazanie flagi olimpijskiej przez mera (burmistrza, prezydenta) obecnego miasta-gospodarza przyszłemu organizatorowi igrzysk. 

Na pierwszych igrzyskach rozgrywano zawody wyłącznie w 9 dyscyplinach: lekkoatletyce, kolarstwie, szermierce, gimnastyce, strzelectwie, tenisie, podnoszeniu ciężarów, zapasach i pływaniu (zawody wioślarskie z względu złej pogody odwołano). Współcześnie ich pierwsza osiągnęła już, jak wskazuje MKOl, 28 (niektóre inne klasyfikacje wydzielają 34, a nawet 38 nauk).

W sklep każdej dziedziny wchodzi od kilku do kilkunastu konkurencji, które odbywane są oddzielnie przez kobiety a mężczyzn. Jednak są takie konkurencje, które są rozgrywane tylko przez kobiety (softball, gimnastyka artystyczna i pływanie synchroniczne) lub tylko przez klientów (boks i baseball). Żeby dana konkurencja potrafiła stanowić wpisana do programu olimpijskiego wymaga być zwykle wykonywana w moc krajach świata: dla konkurencji męskich – w co chwila 75 krajach na 4 kontynentach, dla kobiecych – w co chwila 40 krajach na 3 kontynentach.

About admin

Check Also

Słona woda morska zamarza w nieco niższej temperaturze niż słodka

Czy wiecie, że jeśli wydobyć ze ludziach wód świata całą zawartą w nich sól i …